BLOG - Over je lichaam als landkaart

Naarmate ik ouder word merk ik steeds meer dat mijn seksualiteit aan verandering onderhevig is. Met elk jaar erbij voel ik duidelijker dat seks geen statisch iets is, maar juist altijd in beweging. Zowel van dag tot dag als van jaar tot jaar. Alhoewel het ondanks die beweging vatbaarder en bekender lijkt dan vroeger, heb ik nog altijd niet het idee dat ik volledig doorheb hoe mijn seksualiteit echt werkt. Ik leg me er bij neer dat dat nooit zo zal zijn en dat dat juist ook de charme is van het hele gebeuren, een vleug van mysterie. Voorspelbaar is ook maar zo, voorspelbaar.

Laatst las ik een tweet van assistant professor of clinical psychology and sexuality studies Eric Sprankle: sex is so much more than your genitals, stop reducing it to those limited parts of your body. Exact! Dat is iets wat ik me pas door de jaren heen ben gaan realiseren. Niks mis met directe stimulatie, maar laten we het vooral niet daarbij houden. Hoe meer aandacht je hebt voor jezelf en je seksualiteit hoe meer je ontdekt over wat er mogelijk is. Het is verbazend hoe je dat moet horen voordat het echt doordringt. Bij mij duurde het in ieder geval wel even en nog steeds is het goed om af en toe een reminder te krijgen.

Het is grappige is wel dat juist op dit moment in mijn leven mijn fysieke hoogtepunten niet eerder zo hoog en diep tegelijkertijd waren. Tegelijkertijd breidt mijn seksuele repertoire alleen maar uit, voorbij die hoogtepunten. Alsof de landkaart van mijn lichaam weer allemaal nieuwe onontdekte toevoegingen heeft gekregen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger dacht dat seks op een gegeven moment wel op zou houden. Een boodschap die je ook van de buitenwereld en media krijgt ingepeperd: mooie jonge mensen hebben seks, de rest hangt er maar zo'n beetje bij. Echter, waarom horen we niet meer over hoe lekker seks kan worden met elk jaar erbij?

Nou hoor ik mensen denken, ja Marije, maar zo oud ben je nou ook weer niet. Dat klopt. Maar kijk eens naar 'Ageless Sex' (NSFW*), een prachtige korte filmpje over Libby, die op haar zestigste een compleet nieuwe kant van zichzelf ontdekt. En natuurlijk '69: Liefde, Seks & Senior' (SFW**), gemaakt Menna Laura Meijer. Een film die elk vooroordeel over dat ouderen seksloos zijn onderuit haalt.

Er zijn niet alleen vooroordelen over dit onderwerp, het is vaak nog een groot taboe, zeker in verzorgingshuizen. Veel verzorgers mijden het onderwerp en negeren liever de behoeftes van bewoners. Wat gebeurt er je dement bent en in een verzorgingstehuis woont en er komt iemand wonen waar je heel graag seks mee wil en zij met jou? Dat kan voor ingewikkelde en soms ongemakkelijke situaties zorgen. Het mooie is dat als je er ruimte voor maakt het prima gaat en het mensen blij en gelukkig kan maken, zoals je kan lezen in dit stuk (SFW).

Hoe oud je ook bent, over seks weet je nooit teveel. Juist omdat niets statisch is. Ook al heb je misschien wel die zeldzame fantastische seksuele voorlichting gehad vroeger of ken je je lichaam tot in de puntjes. Dat betekent niet dat er niet meer te vinden is. Dat lichaam blijft niet hetzelfde, net als je geest en je verlangens. Blijf nieuwsgierig en durf te ontdekken, er is zoveel te beleven.

Kan je wel wat hulp gebruiken bij je ontdekkingsreis? Je bent van harte welkom bij mijn Wheel of Consent - Aangenamer Aanraken/Touching Tenderly workshops waar je leert beter te voelen wat je wil, letterlijk en figuurlijk. 14 december is er weer een workshop. Wees er snel bij, de afgelopen twee keren was het binnen een dag uitverkocht!

Heb je vragen die je liever 1 op 1 bespreekt? Kom een keer langs bij een van de inloopspreekuren bij Savannah Bay, elke vierde donderdag van de maand sta ik je met alle plezier te woord. Zo ook aanstaande donderdag, 22 september.

Ik vind het altijd leuk om mail te krijgen, dus mail me met je vragen, opmerkingen of dingen waarvan jij denkt dat ik het moet weten!

*NSFW = Not Safe For Work
** SFW = Safe For Workposted at 22 09 2016



BLOG - Wat is er voorbij het sekspositieve utopia?

Tijdens mijn minor Genderstudies kwam ik voor het eerst in contact met sekspositief feminisme. Tot dat moment was ik ervan overtuigd dat feministen boze vrouwen waren, met okselhaar, zure gezichten en hatende ideeën over seks. De sekspositieve variant liet me zien hoe eenzijdig dat beeld was. Via de studie en het werk wat daarop volgde ontmoette ik de meest uiteenlopende mensen die zich niet in de heersende norm voelde passen. Mensen die seksualiteit wilden beleven op hun manier, die streden voor meer openheid over seksualiteit, die 'slet' als geuzennaam claimden, die porno maakten om zich te verzetten tegen het patriarchaat. Dat waren mijn 'peeps', het voelde als thuiskomen. Eén van de aspecten die me het meeste aansprak was de vrijheid om te mogen genieten, zonder schaamte, zonder taboe. Het recht op genot.

Sekspositief feminisme werd de rode draad in alles wat ik deed en bracht me op plekken waar seksualiteit een vanzelfsprekende mogelijkheid was, zonder dat het verplicht voelde. Kinky workshops, gruizige feestjes en alternatieve pornofestivals waar alles te zien, te ervaren en bespreken viel. Plekken waar mensen ruimte claimden met wie ze waren en wat ze wilden. Dit was het dan, het sekspositieve utopia. Voorbij de naïviteit die de seksuele revolutie in de jaren zeventig zo kenmerkte. Sekspositief feminisme was de bom. Nooit meer anders!

Tot er wat begon te knagen. Er fluisterde een stemmetje zachtjes in mijn oor, in een periode waar ik worstelde met mijn seksualiteit. Seks was complex geworden en omgeven door narigheid. Het laatste waar ik behoefte aan had was het vieren van genot en het verkennen van mijn grenzen. Toch bleef ik gaan naar al die activiteiten, sterker nog, ik organiseerde ze zelf bij de vleet. Het voelde verloren en benauwend, alsof er geen plek was voor wat ik meemaakte. Niet alleen van buiten, maar vooral ook binnenin mijzelf. We hebben zo hard gevochten voor ons genot, de seksuele wereld lag aan mijn voeten. Praten over een gebrek, of over ongemak, angst, onzekerheid, dat voelde als falen.

In diezelfde periode kwam ik contact met aseksualiteit.
Een groeiende groep die zich tegen de seksuele norm verzette, die aandacht opeiste voor het feit dat zij geen seks willen, zonder dat daar een medisch probleem, trauma of religieuze overtuiging aan ten grondslag lag. Simpelweg omdat ze dat verlangen niet hadden en dat prima vonden. Die mogelijkheid om je goed te voelen bij het feit dat je geen seks wil vind ik misschien wel een van de radicaalste gedachten van de afgelopen paar jaar, juist omdat ik doe wat ik doe vanuit het sterke geloof dat het wel ok is om seks te willen op mijn manier en met mijn verlangen.

Mijn eigen worsteling met mijn negatieve gevoelens omtrent seks en het in contact komen met de aseksuele beweging maakten me bewust van een onuitgesproken norm, een norm waarin genot, seksueel plezier, vrijheid en blijheid de boventoon voeren. Sekspositief pionier Carol Queen schreef hier een paar jaar geleden al een goed stuk over waarin ze aangeeft dat sekspositief feminisme in essentie niet gaat over de lekkerste seks die je kan hebben op zoveel mogelijk manieren, maar over emancipatie en bewustzijn.

Als ik naar mijn eigen ontwikkeling kijk merk ik dat ik me meer wil richten op iets wat ik in mijn hoofd 'seksrealisme' ben gaan noemen. Laatst kwam de term 'seksuele integriteit' voorbij en ook daar kan ik me in vinden. Ik wil het (en waar nodig, mijn) ongemak zichtbaar maken, ruimte maken in de events die ik organiseer voor gevoelens die niet altijd himmelhoch jauchend zijn. Niet altijd alleen maar praten over de fantastische, empowerende mogelijkheden van seks en seksualiteit. Maar over wat moeilijk is, het ongemak, de pijn en het bereiken van je eigen grenzen. Zonder het te problematiseren of zelfs medicaliseren. Tevens ben ik benieuwd naar jullie verhalen en ervaringen. Hoe kijken jullie hier tegenaan?

Deze column is mede geïnspireerd door de blog van Manon la Decadence.

Bron comic: Everyday Feminism

posted at 02 05 2016


BLOG - Over positieve alternatieven voor porno

Feministische porno, alternatieve erotica of queer sex, hoe je het ook noemt, je zou denken dat iedereen die een beetje bewust is en progressief nadenkt weet dat het bestaat. Zo niet actrice en feministe Emma Watson, die eerder deze maand opriep tot 'awesome alternatives' op mainstream pornografie. Als ik om me heen kijk zie ik echter inmiddels al zo'n ruim tien jaar mensen die als een malle 'positieve alternatieven' aan het maken zijn en met zichtbaar succes. Iemand als Erika Lust, feministisch pornografe, is met grote regelmaat in de media en heeft enkele jaren geleden zelfs een TedxTalk gegeven.

Maar, het aandacht vragen voor fijne uitingen op het gebied van seks is echter natuurlijk nooit een probleem, zeker niet als een prominent persoon als Emma Watson dat doet. Toch ben ik niet onverdeeld positief, Emma's oproep tot positieve alternatieven gaat voorbij aan twee zaken: de eerder genoemde al bestaande alternatieven, waar ik zo nog op terug kom (ik heb niet veel redenen nodig om over toffe porno te schrijven), maar vooral ook de gewekte suggestie dat mainstream porno per definitie slecht is. Het goed/fout denken is een verleidelijke valkuil waar ik zelf in het begin, en soms nog steeds als ik niet oppas, meer dan eens in ben gevallen. Het is makkelijk om de nieuwe ontwikkelingen op pornogebied te bewieroken en neer te kijken op de mainstream porno, want die laat enkel 'slechte' seks zien. Door deze tweedeling ontstaat er een oordeel over waar je wel en niet van mag genieten en dat is wel het laatste waar ik achter sta. Ik vind dat mensen de vrijheid moeten hebben om te kunnen genieten van dat wat ze opwindend vinden. Porno die ik wel afkeur, dat is porno die onder slechte omstandigheden gemaakt wordt, waar mensen niet goed betaald worden of gedwongen worden tot dingen ze niet willen doen.

Toen begin 21e eeuw de eerste alternatieven in beeld kwamen vond ik dat zelf een openbaring. Voor mij was het zien van porno waar ik mijn verlangens in herkende essentieel in het herkennen, erkennen en ontwikkelen van mijn seksualiteit. Dat gevoel werd alleen maar versterkt toen ik me professioneel bezig ging houden met het onderwerp. Ik ontdekte dat porno voor veel meer mensen een sterke positieve bijdrage leverde aan hun zelfbeeld en verlangens. Volgens mij is dat precies wat Emma Watson wil bereiken.

Maar wat zijn dan die alternatieven waar je iedere keer zo lyrisch over bent, Marije? Nou, Four Chambers bijvoorbeeld, of het werk van Shine Louise Houston, Shutter van Goodyn Green en natuurlijk het werk van Sensate Films. Alles NSFW uiteraard. Maar dat is mijn smaak. Er is zo veel meer te vinden. Goede websites zijn: Pink & White Productions, Lust Cinema en Make Love Not Porn (vergeet alleen direct de titel van dit project). Trouwens, ik ben inmiddels ook al een generatie ouder, momenteel is tumblr the place to be om goeie porno te vinden.

posted at 13 04 2016


BLOG - Over mannen en seks

Begin februari was het de bedoeling dat wereldwijd mannen bij elkaar zouden komen in neomasculine bijeenkomsten, onder leiding van de omstreden pickup artist Roosh V. Roosh V ziet verkrachting in de privesfeer als geen probleem en zou het liefst zien dat slanke vrouwen zich massaal onderwerpen aan de neomasculiene man. Right. Ook op andere vlakken roeren mannen zich, pickup artists delen wereldwijd hun tips en tricks over hoe je zo makkelijk mogelijk, zoveel mogelijk vrouwen in bed krijgt en de Men's Right's Movement waarschuwt mannen ervoor om vooral geen 'mangina' te worden: denken dat vrouwen superieur zijn of een 'zwakke' mannelijkheid tonen.

Je kan dit allemaal afdoen als overdreven gedoe, of de oprispingen uit de donkere krochten van het internet. Maar dat neemt niet weg dat veel mannen opgroeien met een dwingend en beperkend beeld van mannelijkheid: je moet je niet aanstellen, huilen is zwak en als seks is een, zo niet de, primaire drijfveer in je bestaan. De zogenaamde 'Act like a man' box, iets wat de Amerikaanse sex educator en therapeut Charlie Glickman hier helder bespreekt.

Aan de ene kant van het spectrum moeten mannen superieur zijn (of zo zien ze zichzelf in ieder geval), in queer en sex positive bewegingen worden mannen afgeserveerd. Ze moeten ruimte maken voor andere uitingen van seksualiteit. Begrijpelijk en terecht. Lange tijd was de heteroseksuele mannelijke seksualiteit leidend, met alle gevolgen van dien: de beleving van vrouwen, people of color en queers waren zwaar ondergeschikt en daar komt nu pas echt verandering in. In de seksuele revoluties die zich op meerdere plekken voordoen staat de man buiten spel. Deels begrijp ik die houding maar al te goed, waarom zou je degenen die jouw ontwikkeling en seksualiteit gedomineerd en beperkt hebben betrekken in je emancipatie? Tegelijkertijd voelt het soms alsof mannen per definitie onbetwist de vijand zijn en altijd uitgesloten moet worden. Terwijl, zoals Glickman in zijn lezing aangeeft, er veel mannen zijn die zich ook absoluut niet thuisvoelen in de huidige masculiene norm.

Recentelijk kwam ik dit artikel meerdere keren tegen in mijn feministische facebookkringen: What I would have said to you last night had you not cum and then fallen asleep. Hier in levert de auteur kritiek op de mannen met wie ze naar bed is gegaan. Alhoewel herkenbaar, een aantal heren in mijn bed waren absoluut niet allemaal even betrokken bij mijn genot, word ik inmiddels wel een beetje moe van dit soort stukken. Ik ben klaar met het vooral blijven bekritiseren van de mannelijke medemens, alsof we niets anders kunnen dan kritiek geven en mannen afzeiken over hoe ze slecht, egoïstisch en self-centered zijn. Ja, mannen moeten veranderen, maar hoe, laat ze dat zelf maar uitzoeken, aldus de algemene toon. Lullig. Ik wil weten wat er gebeurt als mannen aangesproken worden op verandering, door ze te betrekken bij de vernieuwing en verandering, in gang gezet en geleid door vrouwen, queers en al die andere eigenzinnige sex- en genderactivisten. Mijn overtuiging is dat een bredere maatschappelijke verandering pas plaatsvindt als iedereen bewust betrokken wordt. Door kritiek te leveren op de heersende normen en door ruimte te maken voor een andere aanpak.

De afbeelding bij deze tekst komt van Heavenly Spire, een queer pornoproject van Shine Louise Houston waarin ze de masculiene seksualiteit in al zijn facetten laat zien. Van queer tot hetero.

posted at 29 02 2016


BLOG - Over consent

Volgens sommigen kan je consent vergelijken met het drinken van een kop thee samen. Als beide partijen zin hebben in thee heb je een goede tijd samen, maar als iemand je kopje thee niet wil, dan dring je dat niet op. Simpel toch? De praktijk blijkt niet zo eenvoudig. Instemmen met seks is niet als een kopje thee waarbij de ene persoon het aanbiedt en de andere persoon ja of nee kan zeggen. Seks is een voortdurende interactie en de motivaties waarom je met iemand wel of niet vrijt zijn soms ingewikkelder dan de keuze om samen thee te drinken.

Het gaat de laatste tijd veel over consent (instemming). Waar ik me ook bevind, in de kink-scene, onder tantraprofessionals of als het gaat over progressieve seksuele voorlichting voor jongeren, iedereen heeft het over het belang van consent. Terecht. De beste seks ontstaat als je weet wat je zelf wil en wat je graag wil dat de ander doet. Een wijdopen deur misschien, misschien dat daarom mensen er vaak keihard doorheen rennen zonder door te hebben waar ze precies naar toe willen.

Voor mij ligt de essentiële basis van goed consent geven bij jezelf. Seksuele zelfkennis is het startpunt. Vanuit die basis kan je duidelijker aangeven wat je wel en niet wil, waar je je goed bij voelt en waar je op dit moment nou echt helemaal geen zin hebt. Want daar is nog een wereld te winnen. Veel vrouwen groeien op met de gedachte dat ze zichzelf in eerste instantie moeten beschermen tegen kwade bedoelingen van met name mannen. Er ligt in seksuele voorlichting nog te weinig nadruk op het leren kennen van eigen verlangens en wensen. Voor je het weet ben je een slet. Mannelijke seksualiteit wordt vaak gereduceerd tot scoringsdrang en dwingende geilheid. En hoe leer je over je eigen verlangen of lichaam als je buiten de maatschappelijk norm valt? Maakt dat het hopeloos? Absoluut niet, de consenttrend leidt tot initiatieven die nuttige tools bieden om anders te leren voelen en communiceren over wat je wel en niet wil.

Een sterk voorbeeld is het werk van seks- en intimiteitscoach Betty Martin. In heldere video's introduceert ze een genuanceerde en toegankelijke manier om te leren voelen wat je wil en wat je niet wil. Het prettige van haar werk is dat het niet alleen gaan over praten, verbale communicatie, maar dat een grote nadruk ligt op leren voelen, in je lichaam: wat voelt goed en wat niet. Martin geeft oefeningen en tips die je alleen en met partner(s) kan uitvoeren. Leren ja of nee te zeggen tegen een kopje thee is het startpunt, maar Martin leert je verder hoe je samen de beste thee kan zetten en op de meest uiteenlopende manieren op kan drinken. Of, als je geen zin hebt in thee, je een goeie straffe espresso kan maken.

posted at 03 02 2016


See all blog entries