This means an LBTQonly program.
...
From 19:00 there’ll be porn screenings and a series of exciting workshops.
- Kissing
- Bondage
- SM for beginners
- Stone (boundaries, body issues)
- Cervical show & tell
- Hitting the right spot (anal/g-spot)
Porn screenings, with the works of: Madison Young, Courtney Trouble, Anna Span, Emilie Jouvet and Maria Beatty.
Performances by: Judy Minx, Louis(e) DeVille & Sadie Lune.
Featuring the premiere of: “Too Much Pussy! Feminist Sluts in the Queer X Show”, a road movie by “One night stand director Emilie Jouvet.
DJs Fatfuck, Showbizliz (Twisted Disco Nymphs), Wet, djdees, en Puck & Natasha.
Are you cumming?
Dresscode: DIY, X-Rated, Sexy, Fetish, Genderbending, Fems & Kings (Dressroom available)
For more info: www.kingbetty.nl, www.pinched.nl or
www.mailfemale.com/cumshots
31 juli, Rozenstraat 14, Amsterdam.
** Presale has started **
Party only: €15 (€17,50 door). Start: 22:00
Workshops & Party €25 (€30 door). Start: 19:00
Presale
@ Mail&Female, Nieuwe Vijzelstraat 2, Amsterdam.
@ PinkPoint, Westermarkt 9, Amsterdam.
Online presale @ mailfemale.com/cumshots
Our porn, our selves In de afgelopen maanden ben ik weinig bezig geweest met de recente ontwikkelingen omtrent het pornografisch spectrum (en dan met name de vrouwelijke en feministische aspecten ervan).
ik las wel eens iets, hield mijn vaste blogs bij. Maar ik had niet het gevoel dat er iets zodanigs groots gebeurde dat ik erover wilde schrijven of iets meer mee wilde.
Tot ik vandaag langs Tiny Nibbles kwam, het altijd vermakelijke, interessante soms tot denken stemmende blog van de Amerikaanse technerd, feministe en sexgeek Violet Blue.
In reactie op een internationale conferentie van feministes tegen pornografie opgezet door de vrouwen van Stop Porn Culture postte ze een heldere videoboodschap. Met de claim dat pornografie vrouwonterend is en het feit dat deze feministes in de beste Dworkiniaanse traditie zich tegen dit genre keren ontneem je vrouwen (en sexuele minderheden als queers, transgenders en ja, ook mannen) de mogelijkheid om het te gebruiken als een middel om het eigen sexleven te gebruiken. Het reduceert vrouwen wederom tot een slachtoffer die maar beter niets met dat enge porno te maken kan hebben.
Alhoewel pornografie inmiddels niet meer bovenaan mijn feministische onderwerpenlijstje staat raakte deze betrokken claim me wel. Kennelijk zijn we in sommige kringen nog altijd niks opgeschoten.
Het gaat niet om het product 'porno' waarom dit zo'n belangrijk onderwerp is. Het gaat om de vrouwelijke seksualiteit die hierbij in het geding komt als mensen zich zo fel tegen het genre uitspreken. Vrouwen hebben recht op vrijheid van seksualiteit en op de manieren om deze seksualiteit te uiten. Het is een deel van ieders identiteit, dus ook die van vrouwen. Porno kan daarbij een (belangrijk) onderdeel zijn.
Wil je laten zien dat je vrouw bent (of queer of transgender of misschien zelfs wel gewoon een man) en dat je op een gezonde manier van porno houdt, ga dan naar de website van Our Porn, Our Selves en laat zien dat je proporn bent! En voor de wankers onder ons, bewaar de expliciete beelden voor Chatroulette en maak er in dit geval iets moois van.
Rechten of regulering? De verschuivende positie van de prostitutie in Nederland
Rechten of regulering?
De verschuivende positie van de prostitutie in Nederland
Woensdag 23 juni, 2010
Aanvang: 20:00 uur (deuren open: 19.30 uur)
Cafe Florin, Nobelstraat 4 in Utrecht
Toegang gratis (Reserveren is aanbevolen via de website van LOVER)
De lokale en landelijke politiek nemen sinds een aantal jaren uitgesproken maatregelen om de prostitutie te reguleren en mensenhandel tegen te gaan. Maar welk effect hebben deze maatregelen eigenlijk? En wat blijft er over van de rechtspositie van de vrijwillige sekswerker? Tijdschrift LOVER besteedt al ruim 35 jaar aandacht aan vrouwenrechten, in juni brengt zij een speciaal themanummer over de rechten van sekswerkers uit. Hoog tijd dus voor een debat waarin de verschillende spelers binnen deze kwestie aan het woord komen. Debatleider Marjan Sax gaat in gesprek met Roos Schippers (sekswerker0, raadslid Klaas Verschuure (D66) uit Utrecht, Tweede Kamerlid Khadija Arib (PvdA) en Marieke Ridder, programmadirecteur 'Prostitutie' van SOA Aids Nederland.
Verder schetst Amerikaanse feministe en ex-sekswerker Audacia Ray in een videocolumn haar ideale wereld voor sekswerkers en brengt Voices of Women Media de mens achter de sekswerker in beeld.
Boekwinkel Savannah Bay verzorgt een toepasselijke boekenstand.
Meer informatie op www.tijdschriftlover.nl
A day in her life - Voices of Women Media In 2007 richtten Vivian Wenli Lin en Pooja Pant de stichting Voices of Women Media op. Afkomstig uit de Verenigde Staten en Nepal zijn ze nu woonachtig in Amsterdam. Beiden zijn al jaren actief op het gebied van mediakunst, feminisme, gender-issues en activisme.
Voices of Women ontstond met als insteek om de stigma’s die uiteenlopende vrouwelijke arbeiders omringen weg te nemen. Het is een organisatie in ontwikkeling. Na hun eerste project ‘Dissillusionment’ in 2007 waarin ze migrantenvrouwen de kans boden zelf te vertellen over hun bestaan en soms extreme werkomstandigheden zijn ze in 2010, met steun van Mama Cash, begonnen aan een uitgebreid en gelaagd nieuw project onder de noemer ‘A day in her life’.
Dit project omvat verschillende elementen. In eerste instantie is het een workshop voor zowel sekswerkers als slachtoffers van mensenhandel, waarin ze vrouwen de vrijheid en mogelijkheid bieden om te praten over hun leven daarbij op creatieve wijze gebruik te maken van media als radio, video en fotografie. Het gaat er niet om dat de deelnemers hun ‘ware’ identiteit prijsgeven. Maar we willen hun dagelijks leven, hun dromen en hoop vastleggen. Omdat juist deze verhalen vaak niet gedocumenteerd worden, niet gehoord worden willen Vivian Wenli Lin en Pooja Pant met hun werk een zo divers mogelijk publiek bereiken.
Het uiteindelijke resultaat verwerken ze tot een videoinstallatie waarin de verhalen van de vrouwen te zien en te horen zijn. Bezoekers kunnen kijken en luisteren naar de ervaringen en levens die gedeeld worden. Verder richten ze een fototentoonstelling in, met foto’s van alle vrouwen. Door zowel vrijwillig werkende vrouwen als slachtoffers van mensenhandel aan het woord te laten, ontstaat er een rijkheid aan stemmen die laten zien dat dit werk niet eenduidig te interpreteren is.
Vivian en Pooja willen ruimte maken voor de menselijke aspecten zijn van het werk dat deze vrouwen doen. Dat vrouwen die vrijwillig werken het recht hebben te beslissen wat ze met hun lichaam doen, die keuzevrijheid is essentieel. En dat vrouwen die slachtoffer zijn geweest, meer zijn dan alleen dat, slachtoffer.
Voices of Women wil vrouwen zelf letterlijk de middelen bieden om hun eigen verhaal te vertellen en zodoende zichzelf te versterken en hun eigenwaarde te vergroten.
Het werk van Voices of Women is op dit moment nog in ontwikkeling. Tijdens het LOVER-debat over de rechten van sekswerkers, op 23 juni in Utrecht, zal een deel van het werk te zien en te horen zijn. Meer informatie over het debat volgt. Zie daarvoor de LOVER site.
Prostituees in beeld Het is moeilijk om niet nostalgisch te worden van de beelden van de Amsterdamse Wallen uit de film ‘Rondom het Oudkerksplein’, die filmmaker Roeland Kerbosch in 1968 maakte. Uitbundige dames van plezier als tante Sjaan en Parijse Leen, met grote blonde suikerspinnen op het hoofd. Of Haring Arie, fietsend langs het kanaal en de pooiers Rinus en Jopie Vet. Inmiddels bijna allemaal ten onder gegaan aan overmatig alcoholgebruik.
Deze beelden introduceerden de Cineblend avond over beeldvorming en prostitutie in Nederland. Cineblend is een maandelijkse avond van SAVAN (Stichting Audiovisuele Antropologie Nederland), ditmaal in samenwerking met het Amsterdams Historisch Museum, naar aanleiding van de tentoonstelling The Hoerengracht. Maar ook naar aanleiding van Project 1012, ingezet door de Amsterdamse Gemeente om het Wallengebied schoon te vegen en aanleiding tot grote aandacht voor de wereld van de prostitutie.
Een avond met filmmakers die clips van hun werk toonden en toelichtten. Onder hen: Metje Blaak, Frans Bromet, Meral Uslu en Roeland Kerbosch. Gezamenlijk kwamen ze tot een historisch én actueel beeld van de prostitutie in Nederland en Amsterdam. Metje Blaak liet uiteenlopende vrouwen aan het woord. Van een prachtige, stijlvol geklede vrouw waarvan je eerder denkt dat ze vooraanstaand kunstenares is, die vertelt hoe ze 40 jaar lang met volle overgave en plezier prostituee is geweest tot het beangstigende relaas van een meisje dat op haar 14e slachtoffer werd van een loverboy en schetst hoe ze gedwongen werd om klanten te zien. Ze toont de beelden zonder oordeel, maar laat de participanten op eigen wijze hun verhaal doen.
Meral Uslu volgde voor haar film ‘Hoeren’ in de jaren 80 en 90 verschillende mensen die werkzaam waren in de seksindustrie, van een escortdame die vanuit een old school groene telefooncel contact onderhoudt met haar bureau om haar afspraken te regelen tot een mannelijke prostituee die vertelt over zijn ontwikkeling en groei in het vak.
Naar aanleiding van 1012 heeft ook filmmaker Frans Bromet zich op de seksbranche gestort. Het is moeilijk om de vinger erop te leggen, maar op een of andere manier beklijven zijn beelden minder. Het lijkt soms haast een parodie op hoe hij denkt dat de Wallen functioneren. Iets wat door het interview achteraf met hem alleen maar versterkt wordt. Er klinkt een ongeïnteresseerde nonchalance door waardoor het moeilijk is om je te vereenzelvigen met de mensen op het scherm. Alhoewel, zijn portret van exploitant Slim Gharbi is doorspekt met een nuchtere relativering die kenmerkend is voor Bromets stijl van filmen.
Concluderend lijkt er in de afgelopen 46 jaar weinig veranderd te zijn. Hoewel er vroeger geen loverboys waren vertelde Roeland Kerbosch dat ook tijdens die ‘romantische’ jaren 60 vrouwen onder druk werden gezet om te gaan werken. Het grote verschil is dat de maatschappij als geheel inmiddels verhard is. Waar vroeger een messteek het ergste was wat je op kon lopen, is het geweld tegen prostituees exponentieel verergerd. Daarnaast is de industrie veel internationaler geworden, met alle gevolgen van dien.
In de jaren 60 was het de officier van justitie Suikerhart die zonder succes trachtte Rinus en Jopie Vet aan te pakken. Nu is het voormalig wethouder Lodewijk Asscher die met de wet Bibob de wallen wil ontdoen van ongewenste activiteiten. Maar vroeger of nu, beide heren hadden en hebben geen idee wat zich er werkelijk op de wallen afspeelt. Hoe meer ramen je sluit, hoe schimmiger het illegale circuit wordt.
Ook deze avond laat zien dat dit onderwerp vele grijstinten kent en vooral geen zwart-wit verhaal is. Hoewel sommige van de aanwezige sekswerkers duidelijk aangeven geen behoefte te hebben aan aandacht voor hun werk en hun bestaan werd voor mij juist duidelijk dat onbevooroordeelde beeldvorming en openheid juist van belang is om de grijstinten een kleur te geven en stigma’s te reduceren.
See all blog entries







